Ga naar de inhoud

Ben jij al Donor? Ja - Nee

Afbeelding voor tijelijke vulling
Phaedra Haringsma (18), krijgt dit jaar de brief van minister Schippers

‘Over de keuze ja of nee wil ik goed nadenken’

Phaedra thuis met haar moeder op de achtergrond
Phaedra thuis met haar moeder op de achtergrond

Phaedra Haringsma uit Amsterdam won een wedstrijd met haar essay over orgaandonatie. Toch heeft ze zelf nog geen keuze vastgelegd in het Donorregister. De brief van minister Schippers aan alle 18-jarigen die nog niet geregistreerd zijn, gaat daar verandering in brengen.

Met haar betoog over organen doneren werd Phaedra in 2013 winnaar van de Landelijke Persdag Schoolredacteuren. Maar om zelf ja of nee te kunnen zeggen tegen orgaandonatie is meer nodig dan een stuk schrijven, zegt ze. ‘Het is een belangrijke beslissing die je niet zomaar neemt.’

‘Ik sta er wel positief tegenover, maar ik wilde het goed overwegen, het laten bezinken. Op een gegeven moment raakte het onderwerp uit mijn blikveld, en daarmee belandde ook het registratieformulier onder op de stapel. Het is blijkbaar toch gemakkelijker om het te vergeten dan om dat formulier op te sturen. Maar als de brief van de minister komt, ga ik mijn keuze vastleggen in het Donorregister.’

‘Net als voor de verkiezingen ga ik nu ook googelen’

De oproep van de minister is een goede aanleiding om er weer over na te denken, vindt Phaedra. ‘Misschien dat ik er met vrienden over ga praten die ook de brief hebben gekregen. En ik wil het er ook uitgebreider over hebben met mijn ouders. En googelen, eigenlijk net als bij stemmen. Voordat je dat doet, zoek je ook op wat de politieke partijen willen. Hier wil ik ook meer over weten voordat ik een keuze maak.’

Ze zou het goed vinden om er op school meer over te horen. ‘In een gesprek in de klas of zo. Dat kan ook voor de lagere leerjaren. Dan zou het wel op een pakkende manier gebracht moeten worden, anders heeft het geen impact.’

‘Je bedenkt niet dat je zelf kunt bijdragen’

Phaedra vindt het geen gemakkelijk onderwerp. ‘Er is een soort psychologische drempel. Je staat er ook niet zo bij stil. Als je leest dat de jongste baby ooit een nieuw hart heeft gekregen, bedenk je niet dat je er zelf aan kunt bijdragen dat mensen een nieuw leven kunnen krijgen. Anderzijds is het ook een eng idee dat ze in je gaan snijden. Maar het is ook een beetje asociaal om wel organen van anderen te willen, maar ze zelf niet af te staan. En als je dood bent, heb je er toch niks meer aan. Al met al denk ik dat ik wel donor wil zijn.’

‘Goed als mijn ouders niet hoeven te beslissen’

Of het nu ja of nee wordt, de keuze vastleggen vindt Phaedra belangrijk. ‘Als me iets zou overkomen, is het voor mijn ouders heel zwaar om daar op zo’n moment over te moeten beslissen. De registratie is net als een euthanasieverklaring, waarin je je wensen opneemt over bijvoorbeeld wel of niet reanimeren. Als mijn keuze vastligt, is het fijn dat zij daar niet over na hoeven te denken.’