'Ze hebben ons eerst de tijd gegund'

Maxime, Romy en Quint Olislagers verloren in 2010 hun moeder.

Maxime: ‘Het gebeurde thuis. Mijn broertje Quint van dertien was thuis en heeft meteen 112 gebeld. Ze heeft twee dagen in het ziekenhuis gelegen. Dat waren twee spannende dagen waarin er nog hoop was. Toen we het bericht kregen, hebben ze ons eerst volop de tijd gegund om afscheid te nemen. We wisten dat mama geregistreerd was als donor. Toch kwam de vraag over wat wij daarmee wilden wat onverwacht. Mama wilde na haar dood graag haar organen afstaan, dus heeft ze alles gegeven waarmee een ander leven kon worden gered.’

Hoe zijn jullie in het ziekenhuis opgevangen?

‘We zijn ontzettend goed opgevangen in het ziekenhuis. Zowel voor als na mama’s overlijden, maar ook toen de vraag over orgaandonatie kwam. De transplantatiecoördinator schrok in eerste instantie van onze leeftijd. Ze had niet verwacht dat we nog zo jong waren. Ze heeft enorm met ons meegeleefd en zei: ‘Als jullie er geen goed gevoel bij hebben, gaat de orgaandonatie niet door’. Daarna heeft ze ons allerlei vragen gesteld over mama’s gezondheid. Hierna hebben ze ons ruim de tijd gegund om afscheid van haar te nemen. Ze vroegen ons of we erbij wilden zijn als alle apparatuur werd uitgeschakeld. Wij kozen ervoor om kunstmatig de organen in leven te houden. Daardoor leek het net alsof ze sliep. Bovendien blijven de organen dan beter en is de kans op een geslaagde transplantatie groter. Mama is uiteindelijk om kwart over 1 ’s avonds naar de operatiekamer gebracht.’

Hoe is het afscheid daarna gegaan?

‘Heel heftig. Toen mama opgebaard in de kist lag, zijn de eerste keer alleen oma, mijn tante, Romy en ik gaan kijken. Bij het afscheid nemen was wel de hele familie aanwezig. Mama voor de eerste keer dood zien in de kist, was een heel heftig moment. Ze lag opgebaard bij de uitvaartverzorging en bewoog niet meer, terwijl ze altijd zo actief is geweest. Dan besef je pas echt dat je haar kwijt bent.’

‘We hebben er vier uur over gedaan om haar haren te föhnen en haar make-up te verzorgen, zo emotioneel was dat voor ons. We hebben mooie kleding uitgezocht voor mijn moeder. Uiteindelijk voelde het goed dat we dit alles hebben gedaan, want ze lag er heel mooi bij. Je zag wel een litteken op haar borst door de operatie voor de donatie, maar wij wilden dat niet met een sjaaltje verbloemen. Mama droeg nooit sjaaltjes. Bovendien leek het ons een mooi idee als mensen konden zien dat mama met haar donatie een leven heeft gered.’

Is er na drie maanden nog nazorg geweest?

‘Drie maanden na de transplantatie is de transplantatiecoördinator bij ons langs geweest. Van haar hoorden we dat mama’s lever naar een jonge vrouw is gegaan. De weefsels die ze heeft afgestaan moesten nog worden geplaatst. Het was een goed gesprek. We hebben nog steeds contact met haar.’

Hoe is het nu met jullie?

‘We hebben ons leven weer opgepakt, zijn verhuisd en wonen sinds kort alle drie bij onze vader. Het was voor ons belangrijk om weer een thuisgevoel te krijgen. Dat hebben we weer gevonden. We verwerken mama’s dood alle drie op onze eigen manier. We willen verder met ons leven, maar dat is soms best lastig. We zullen haar altijd blijven missen. Vooral op die belangrijke momenten in ons leven waar je je moeder bij wilt hebben.’

Meer informatie

Wilt u meer weten over ondersteuning voor nabestaanden? Kijk dan hier.