Ga naar de inhoud

Alles opnieuw

Djuna MaesDjuna Maes, wacht op donorlongen

Wat als je het allemaal nog eens opnieuw zou kunnen doen? Je leven opnieuw zou kunnen beginnen? Zou je dat dan doen?  Dit is precies de vraag die ik moest beantwoorden toen niet zo lang geleden afstoting werd geconstateerd die niet behandelbaar bleek: mijn afweersysteem heeft na 8 mooie jaren mijn longen gevonden en niets kan verhinderen dat mijn lichaam de longen aanvalt.

Dat plaatste mij in een positie waarin ik de afgelopen tijd alle stapsgewijs en stelselmatig verworven vrijheden heb moeten teruggeven: geen lucht meer om naar de stad te fietsen, geen lucht om te werken en eigenlijk blijkt spreken soms al teveel luchtverspilling. Mijn levensverwachting werd plots niet langer uitgedrukt in jaren, maar maanden of met pech, weken. 

Ik was moe en uitgeput, bang en benauwd en het verliezen van elk levensprivilege dat ik bijna als vanzelfsprekend was gaan beschouwen zorgde voor een grote mentale slag. Extreme hopeloosheid, zo kan je het wel noemen. 

En toen… 
Werd mij een uitweg geboden. 
Een nieuwe transplantatie. Een derde, dubbele longtransplantatie.  
Ik wist niet wat te doen. 

Acht jaar geleden besloot ik tot het uiterste te gaan om mijn leven te verlengen, hoe lang het ook zou duren of hoe moeilijk het ook zo worden. Het tijd kopen aan de beademing, de wachttijd overbruggen op de intensive care, alles zou ik ervoor overhebben. Ik had het gevoel dat ik nog niet had geleefd, nog niet echt mezelf had kunnen worden. 

Hoe anders is het nu. 

Deze jaren met nieuwe longen hebben me alles gegeven. Ik ben mezelf kunnen worden, heb een leven gekregen waarvan ik nooit dacht dat het zou kunnen, dat zo’n leven echt voor mij zou zijn weggelegd. Ik ben een gelukkig mens en wat mij is gegeven, daar kan ik alleen maar dolblij mee zijn. 
Maar kan je tevreden zijn met wat je is gegeven en tegelijkertijd meer willen? Verlangen naar meer tijd, kansen, mogelijkheden? 

Destijds had ik lage verwachtingen van wat een transplantatie me zou opleveren. Ik hoopte op iets moois, maar kon me er geen voorstelling van maken, simpelweg omdat ik een gezond leven met alle fijne dingen die daarbij horen, niet kende. 
Ook dat is volledig anders nu: ik weet precies wat er op me wacht aan de overkant van de transplantatiebrug. 

En toch deed dit besef me nadenken: misschien verwacht ik wederom te weinig, misschien zijn er zelfs dromen die ik nog niet heb gedroomd, wensen waarvan ik niet wist dat ik ze had, mogelijkheden die ik nog niet eens zie… 

Daarom zei ik uiteindelijk ‘ja’ en bedacht ik me vanuit welke luxepositie ik dat doe: 
Als ik inderdaad nieuwe longen krijg, kan ik verder. Als er geen longen komen voor mij, dan ben ik een gelukkig mens geweest. 

Ik voel me bevoorrecht dat men zo ver wil gaan om mij te redden, al zou ik willen dat ik deze longen nog veel langer bij me had kunnen houden.  
Om te kunnen dansen,
Zingen, 
Schaterlachen. 
Om de tegenwind te voelen tijdens het fietsen, 
Om ballonnen op te blazen voor huwelijken van mijn beste vriendinnen. 
Dat zou ik wensen. 

Maar stilstaan heeft geen zin, evenmin als terugkijken of hopen dat het allemaal anders was. 
Als je niet mee gaat met de verandering, gaat de verandering met jou mee. 

En nu de beslissing eenmaal is genomen, merk ik dat er in mij ook iets verschuift: van ontkenning en later haast berusting, voel ik weer een vuurtje branden. 
Het is nog zwak, ik ben lichamelijk verzwakt en moe. Maar de vonk is er. 
And we gonna let it burn! 

Sentiment is a chemical defect
Found on the losing side – Sherlock