Ga naar de inhoud

Alles is perspectief

Djuna MaesDjuna Maes, wacht op donorlongen

Als je leven langzaam maar gestaag wordt afgepeld, bestaat er de kans dat je vergeet wie je bent en  je het grotere doel uit het oog verliest… 

Waar ik destijds schreef dat ik het ziek-zijn was verleerd, zijn de overlevingsvaardigheden intussen in volle omvang terug: Ik schaafde beetje bij beetje alle niet-noodzakelijkheden af, tot er alleen de meest essentiële zaken overbleven. 

Zelf douchen, zelf eten, zelfstandig aan tafel zitten, zonder hulp ademen… ik nam van al deze dingen in sneltreinvaart afstand en eigenlijk deed me dat niets.  
Het deed me beseffen dat ik heel prima kon leven zonder 10 gelakte nagels of bij mijn outfit matchende sokken. 
Zonder het weerbericht, 
Zonder te weten welke datum het is, zelfs… 

Door mijn ultieme gebrek aan lucht leerde ik dat een discussie met de nieuwe zaalarts die mijn zus uitleg geeft over een nieuw medicijn in plaats van mij, niet altijd de moeite waard is om te voeren en ik leerde zelfs dat ik nog niets ben verloren sinds ik Netflix gesloten laat.

Ik leerde ook dat op mijn werk de rapportages die níet door mij worden gecheckt ook goed gevolg vinden en er alsnog een kerstborrel komt, ook al initieer ik hem niet.  
Ik leerde dat ik niks hoef te zeggen om begrepen te worden, 
En ik het ook aan anderen kan overlaten om stempels te drukken, ‘foodprints’ te zetten. 

Aan de andere kant maakt het ontrafelen van onbelangrijkheden deste duidelijker wat wèl levensbelangrijk voor me is. 
De warmte van mijn familie, 
De levendigheid en droge humor van mijn vriendinnen, 
De duidelijke onverschrokkenheid van het transplantatieteam, 
De wetenschap dat mijn hondje veel plezier heeft op zijn logeeradres, 
De kaartjes aan de muur die elk stuk voor stuk oprechte support vertegenwoordigen, 
De fysio die onaflatend optimistisch is over mijn ‘bejaarden’-beenspierkracht, 
Het geduld van de verpleegkundige die ondanks haar drukke dienst toch tijd neemt om mij tijdens het douchen op adem te laten komen. 
Een schoon bed… 

Hele andere dingen dan ik vorig jaar zou hebben opgenoemd. Hoewel… 
Slechts deels. 
De aspecten die samenhangen met de afgepelde bestaansomstandigheden zijn nieuw, maar de rest niet: Ik weet weldegelijk waar ik het voor doe, waar ik naartoe ga, het is alleen soms moeilijk uit te zoomen en te zien wat er wèl is. 

In de korte periode dat ik nadacht over wel of niet op de lijst voor longtransplantatie, neigde ik ook wel eens naar ‘niet’: de weinige garanties gecombineerd met mijn belabberde algehele gezondheidstoestand en gevoel van slapte, maakten dat ik soms dacht: misschien zal het hier stoppen, misschien kan ik het allemaal simpelweg niet nog een keer. 

In die dagen zei mijn kleine zus ineens: ‘Het is zo gek, ik had altijd gedacht dat mijn toekomstige kinderen Djuna zouden kennen’. 
Soms, als het heel moeilijk en benauwd is hier op mijn kamertje, denk ik nog wel eens aan hoe het zou zijn om niet te hoeven strijden, hoe het zou zijn om alle veldslagen achter de rug te hebben, klaar te zijn.

En dan denk ik aan wat zij zei: 
Het zal inderdaad fijn zijn om niet meer te hoeven strijden en alles achter de rug te hebben, maar er is een andere weg daar naartoe: 
Zodra de oproep komt en ik krijg een derde kans, kan ik terug naar het leven zonder loopgraven en afgepelde zekerheden. 
Zodra de oproep komt zal ik zelf weer mijn stempel drukken, 
Van me laten horen, 
Op kantoor de rapportages weer naar hartenlust checken en misschien wel meer… 

Ik zal reizen, 
Liefdes vinden, 
Lange wandelingen maken met mijn haar in de wind, 
De kinderen van mijn zus geboren zien worden en hen volstoppen met zelfgebakken pannenkoeken. 

Ik zal leven en de loopgraven weer vergeten. 

‘Two things define you: 
Your patience when you have nothing 
And, 
Your attitude when you have everything’. 
- George Bernard Shaw -