Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

'Elk mens heeft een groot hart': Djuna en de huishoudbeurs

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

Tijdens de huishoudbeurs staat de donorstand van de NTS te stralen in al zijn roze eenvoud. Vorig jaar stond ik er ook, als vrijwilliger. Om zieltjes te winnen voor het donorschap? Nee.

Tijdens de huishoudbeurs staat de donorstand van de NTS te stralen in al zijn roze eenvoud.

Vorig jaar stond ik er ook, als vrijwilliger.
Om zieltjes te winnen voor het donorschap?

Nee.

Voor mij was het een goede plek om mensen te laten zien,
daadwerkelijk te laten zien, wat orgaandonatie teweeg kan brengen.
Hoe je een held kan zijn na je dood.
Maar ook om misverstanden uit de wereld te helpen, mensen te begeleiden in hun keuzeproces, vragen te beantwoorden.

Een dagje huishoudbeurs levert zo’n gevarieerd beeld van mensen.


Zo was er een medisch student die zichzelf en haar medestudenten als donor kwam registreren: ‘Ja’, zei ze, ‘Als ik al bij leven mensenlevens wil redden, dan na mijn dood toch zeker ook!’

Er was een vrouw die alles wilde doneren behalve haar ogen, want dat leek haar een eng idee.
Terwijl ik haar vertelde hoe bijzonder het toch zou zijn om iemand weer zicht te kunnen geven, kwam er een man aanlopen.

Hij had nieuwe hoornvliezen gekregen en kon sindsdien zonder blindengeleidehond en stok op stap.
Hij complimenteerde de vrouw met haar stralende uiterlijk en je zag hoe ze smolt:

‘Dit is helemaal niet eng! Dit is prachtig!’.


Dit soort dingen, deze momenten, het geeft de burger moed.
Want hoewel ik nooit iemand zou willen verplichten om donor te zijn; ik ben me er goed van bewust dat terwijl ik met mijn nieuwe longen sta te babbelen over hoe fijn het nu allemaal is, mensen op de wachtlijst hopeloos zijn.
Ernstig ziek zijn. Misschien zullen sterven.

Soms lijkt het of het allemaal zinloos is, alsof iedereen wel een reden heeft om geen donor te willen zijn.
Zoals de man die opmerkte dat hij zijn organen ‘dan nog liever aan z’n hond gaf’.
Dat breekt mijn hart.
Waarom zou dat zijn? We gaan in gesprek.
Het blijkt dat deze meneer erg teleurgesteld is in de wereld. 
Mensen maken keuzes, niet altijd gebaseerd op ratio.
Sterker nog; bij zo’n gevoelig onderwerp als orgaandonatie… vaak niet.

At the end of the day leerde ik een belangrijke les:

De mens is goed.
Elk mens wil in de eerste plaats goed doen.
Elk mens wil eigenlijk wel iemands leven redden.
Elk mens heeft een ruim genoeg hart om aan een ander te denken.

Het is de onbekendheid en angst die mensen tegenhoudt om hun hart te volgen. Ik denk dat het makkelijker wordt voor mensen wanneer ze mij ontmoeten; een huppelende jonge meid met een harde schaterlach, die er anders niet meer zou zijn geweest. Je beseft het pas, als je het ziet (Zou Cruijff gezegd kunnen hebben, niet?).

Ik ben een dankbaar mens dat ik dit mag ervaren, zoveel mooie momenten, zoveel lieve mensen op mijn pad.

Ben je op de huishoudbeurs, kom dan langs! 
Voor een beetje extra informatie over orgaandonatie of om je te laten registreren.
Of voor een hart onder de riem. Dat geven we ook, ondanks het donortekort.

Want een groot hart,
dat heeft elk mens.