Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Gezonde mensenproblemen

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

Door een probleem in de IT- database op mijn werk raakte ik in 1 klap een zeer omvangrijke rapportage kwijt. Zo’n 40 uur werk, toch wel. Bloed, zweet en tranen had ik er ingestoken en nu was alles weg. Natuurlijk probeerde iedereen met man en macht de documentatie terug te halen, maar het was vergeefs: het bleek niet meer te bestaan en het enige wat erop zat, was opnieuw beginnen. 

Heel even had ik zin om het hele project op te geven, ik was hopeloos en kwaad ook: op onze IT-er, op mijn MacBook, op de hele 21e eeuw zelfs, die mij in deze toestand van totale digitale afhankelijkheid had gebracht: het kon gewoon niet waar zijn!

Voor een paar seconden voelde ik me zoals toen de centrale lijn in mijn nek bij het plaatsen ervan, de verkeerde kant op was gegaan en ik nogmaals naar de anesthesie werd gereden om de hele procedure opnieuw te laten doen.
Ik voelde me als toen ik in het derde jaar van de middelbare school niet mee mocht op survivaltrip in de Ardennen omdat mijn mentor dat te gevaarlijk vond voor 'zo’n ziek meisje'.    

Complete teleurstelling: 
Alsof ze op het lab het buisje met vers uit je ruggenmergkanaal getapt hersenvocht zijn kwijtgeraakt...
Pijnlijk en hard. 

Maar daarna, kwam er een heel andere gedachte in me op. Ik herinnerde me plots een blog die ik schreef toen ik in het ziekenhuis lag te wachten op mijn re-transplantatie:  

'Er zal altijd wel iets zijn om zorgen over te maken:
Hoge ontstekingswaarden, ondergewicht, het gegeven dat 10 liter extra zuurstof niet toereikend is om genoeg lucht te krijgen…
Er is altijd wel iets te vinden, iets dat aanpassing of actie vraagt. 

De kunst is om alle mogelijke struikelblokken mentaal naast me neer te leggen, want een aantal ervan blijken soms slechts een storm in een glas water.
Maar mijn glas water is momenteel meer een mok kokend hete thee, waardoor iedereen alert is.
En zelfs al zijn er helemaal geen acute crisissen,
Geen gevechten aan te gaan…
Dan nog, is er altijd wel ergens een obstakel dat op de loer ligt. 

Maar het leukste is…
Ik weet dat als ik thuis was, ik ook problemen zou hebben.
Andere problemen, ja. 
Maar toch problemen.

Ik kan er bijvoorbeeld achter komen dat in mijn huisje de verwarming het niet doet op kerstavond, terwijl het 10 graden vriest.
Ik zou in een trein kunnen zitten die 3 uur vertraging heeft en daardoor een college missen.
Mijn pinpas die zegt: ‘saldo niet toereikend’, als ik met een vol boodschappenkarretje bij de Albert Heijn sta,
Een barman die in een overvolle kroeg mijn kleine gestalte niet opmerkt waardoor de lange medemens voorgaat.
En denk maar niet dat ik dat alles dan met een korrel zout zal nemen hè. Nee, nee!
Ik zal ook geïrriteerd zijn.
Misschien zelfs wel een keer vloeken…
Wauw. Wat heb ik daar zin in.' 

Wat had ik op dat moment een moord willen doen voor een gecrashte database. Voor het kwijt zijn van 40 geïnvesteerde uren, toen het niet zeker was of ik misschien al mijn uren zou kwijtraken. 
De dag dat ik te horen kreeg dat mijn longen waren afgestoten en er niets meer aan te doen was,
De dag dat er geen longen op tijd waren voor een vriendin. 

Ja. Wat had ik toen graag mijn huidige moeilijkheden gehad. 
En het feit dat ik me nu druk maak om de normale moeilijkheden in het leven, bewijst dat het waar is: 
Ik ben een gezonde vrouw mét gezonde mensenproblemen. 
Ik koester ze, met alles wat ik in me heb…