Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Gezonde mensenwensen 

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

In het verslag van mijn periodieke ‘APK’ staat te lezen: ‘Conclusie jaarlijkse evaluatie longtransplantatie: Uitstekende graftfunctie en functionaliteit na tweede bilaterale longtransplantatie in 2010’. Deze samenvatting wil zo veel zeggen als: ‘deze chick is supergezond!’. 

Dit jaar vierden we oud en nieuw met de hele familie in mijn appartement op 4 hoog. En terwijl we keken naar de mistige vuurwerkspektakels in de lucht, mijmerden we over onze dromen voor het komende jaar. 
Tot mijn verbazing deden de mijne niet onder voor die van mijn neven en nichten. 

Waar ik vroeger wenste dat ik alsjeblieft een tijdje uit het ziekenhuis zou kunnen blijven, of misschien wat longfunctie zou kunnen behouden dat jaar, bestonden mijn voornemens nu uit de meer reguliere: vaker sporten, misschien een master doen? Je zou kunnen stellen dat mijn wensen zijn meegegroeid met mijn gezondheid. 

Deze gezonde mensenwensen vragen om een omschakeling in mijn perspectief. 
Vlak na de transplantatie was mijn motto: ‘Alles is mogelijk’. 

Dat klopte ook, in zekere zin: alles wat ik wílde was mogelijk. In de eerste jaren met nieuwe longen wilde ik namelijk nog behoorlijk bescheiden dingen: een reisje maken naar Italië, zingen met het raam open, met  mijn C1 naar de Ikea rijden. En het mooie is: ik wist nog niet dat deze wensen eigenlijk heel banaal waren.

Terugkijkend had ik in feite vrij lage verwachtingen van wat de transplantatie me zou brengen. Nooit vroeg ik me af waarom dit mij zou moeten overkomen of vond ik het oneerlijk dat ik bepaalde dingen niet kon: dit was nu eenmaal mijn leven en ik wist simpelweg niet hoe het ook anders zou kunnen. 

Hoe anders is het nu. Ik ben zo gewend aan mijn gezonde mensenleven dat ik wensen krijg die passen bij die van mijn gezonde leeftijdsgenoten. 

Vriendinnen worden zwanger, krijgen kinderen, kopen huizen… 
En zonder het te beseffen, krijg ik deze wensen plots óók. 
Verlangens waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden…  

Het lijkt er op dat hoe langer ik leef, hoe meer ik de waarde ervan voel. Waar ik me na de eerste transplantatie nog volledig neerlegde bij het nieuws dat die longen waren afgestoten en ik zonder een re-transplantatie zonder twijfel binnen afzienbare tijd zou overlijden, kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik óóit zulk nieuws zou kunnen accepteren. Je zou kunnen zeggen dat gevoelsmatig, de waarde van mijn geleende bestaan toeneemt naarmate ik het leef. 

Vóór de transplantatie dacht ik dat als ik eenmaal nieuwe longen had, ik nooit meer problemen zou ervaren. Immers, ik had de dood al meermaals in de ogen gekeken en meer pijn gekend dan een mens in zijn leven zou moeten voelen. Als ik dat allemaal kon doorstaan, dan zou er mijn nieuwe leven geen enkele uitdaging meer zijn. 

Dat blijkt niet te kloppen. Hoe meer ik in het leven sta en hoe meer verantwoordelijkheden ik aanga, hoe meer ik het gevoel heb dat ik er iets van wil maken. Het is cumulatief. 

Deze verbrede horizon brengt met zich mee dat ik naast mogelijkheden, ook nieuwe ónmogelijkheden heb ontdekt. Dingen die ik niet kan. Dingen die ik nooit zal doen. Dat besef is nieuw: ik wens meer dan ik had gedacht dat er überhaupt mogelijk was om te wensen. 

In de spreekkamer neemt de longarts met mij de resultaten van mijn evaluatie door en we kunnen niet anders dan concluderen: het gaat goed. 

Ooit spraken we af, geheel in stijl en in lijn met de dramatiek van dat moment, met een indringende blik en een ferme handdruk, dat we elkaar op een dag alleen nog zouden treffen bij een simpel regulier polibezoekje, in plaats van tijdens de (destijds in mijn leven meer gangbare en vaak voorkomende) nachtelijke crisis-bronchoscopiën als antwoord op mijn acute luchtgebrek. 

Dat moment is er nu. En meer dan dat. 

Ik krijg een high five, een vette schouderklop en mag 3 maanden wegblijven. Wat een begin van het nieuwe jaar! 

Een jaar waarin de kansen voor me klaarliggen en de onmogelijkheden een drijfveer vormen om iets van mijn leven te maken. Ondanks mijn bijgestelde perspectief; het besef dat inderdaad niet álles mogelijk is, is er voor mij een stip aan de horizon en heb ik de mogelijkheden om mijn eigen leven, zelf invulling te geven. 

Toen mijn eerste donorheld mijn leven redde, gaf ze me iets dat groter is dan alleen lucht om te ademen: ze installeerde in mijn hart het gevoel van betekenis en urgentie. 

Daar waardevol waarde aan geven? 
Dat is vervolgens nu,
Aan mij… 

‘In saving my life, she conferred a value on it.
It’s a currency I do not know how to spend’ – Sherlock Holmes