Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Opstaan

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

‘No wonder, 
Why the road seems so long, 
Cause I had done it all before’. 

Er is mij geleerd dat het niet uitmaakt hoe vaak je valt, zolang je maar één keer vaker, weer opstaat.

Op de longafdeling is het zelfs een regel dat je na je transplantatie lètterlijk moet kunnen opstaan van de grond, om naar huis te mogen. Kan je dat niet? Dan ben je nog niet sterk genoeg. Voor die test slaagde ik destijds glansrijk. 
Maar nu…  

Ik voelde me al een poosje niet lekker, had koorts en een lamlendig gevoel. Dus zoals het een goed opgeleide professionele patiënt betaamt, nam ik contact op met het ziekenhuis en daar belandde ik in een cyclus waarin ik al zo vaak had gezeten: slecht blazen op de longfunctie-afdeling, gevolgd door een serieus gesprek met de longarts en daarna een bronchoscopie om biopten te laten nemen. Om een week later precies hetzelfde, allemaal nog een keer te doen. 

Je kunt stellen: ik was gevallen. Mijn longfunctie had een duik in de diepte gemaakt en niet alleen fysiek maakte dit mij ongemakkelijk, ook mentaal was het moeilijk. Maar zoals gezegd: als je daarna weer opstaat, is het geen probleem! Dus was het nu alleen nog zaak om mijn zo doorgewinterde en zeer beproefde strategie van het ‘opstaan’ weer toe te passen. 

Ik probeerde,
En probeerde,
En probeerde nog eens. 
Het lukte me niet. 

Wel onderhandelde ik als een malle over roesjes en alternatieve, minder belastende onderzoeken en behandelingen en om niet te hoeven worden opgenomen. 
Ik huilde bijna toen ik de cijfers zag op het scherm van de longfunctie-analist en ik huilde bijna weer toen de dokter zei dat we opnieuw biopten moesten hebben. 

Maar opstaan? Nee. Dat ging niet. 

De bron, de onuitputtelijke bron met kracht, moed, uithoudings- en doorzettingsvermogen was plots, geheel onverwachts en niet eens op een cruciaal moment, leeg. 

Helpt het om het allemaal al eens eerder gedaan te hebben? 
Helpt ervaring met crisis om te dealen met een nieuwe? 
In mijn geval op dat moment: in tegendeel. 

Ik kan me nog levendig de dag herinneren dat de Transplantatielongarts mij vreselijk en hartverscheurend nieuws vertelde: het was in de tweede sluiskamer op de afdeling en het rook er naar Vifit rood fruit. De dag dat mijn leven voorgoed een beetje moeilijker werd, rook het naar Vifit rood fruit. 

Tijdens het consult waarin mijn CF-longarts mij vroeg of ik al eens had overwogen om op de wachtlijst te gaan voor nieuwe longen, vielen er 3 pennen, een pieper en een banaan uit zijn doktersjas. 
Ik weet nog welke tennismatch er op de betaal-tv was, de dag dat mijn CF-afdelingsbuurman naar de IC werd gereden om nooit meer terug te keren. 

En nu komen daar weer nieuwe herinneringen bij. 
Een ‘valreep-scopie’ voordat ik op vakantie vertrek, een begripvolle schouderklop, infusen in afgewisseld mijn linker- en daarna rechtervoet, de lieve longarts in een zwierig zomerjurkje wier daadkracht mij zowel geruststelt als weemoedig maakt… 

Net toen ik me erbij had neergelegd dat ik dan maar even tijdelijk níet zou opstaan, werd ik gebeld: of ik misschien toch, ondanks mijn ziekteverlof, even wilde kijken naar de nieuw binnengekomen sollicitatiebrieven, want de klant had speciaal naar mij gevraagd. 

Ik voelde de levenskriebels in mijn buik, ademde eens diep in en daar ging ik: 

‘No wonder, 
Why the road seems so long, 
Cause I had done it all before 
And I… 
Won’. 

(Benjamin Clementine)