Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

There are always helpers…

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

Na de aanslagen in Parijs, toen ik, waarschijnlijk net zo onthutst als de rest van Europa, ergens op zoek was naar betekenis, menselijkheid of het antwoord op de vraag ‘waarom?’, vond ik een quote die in alle omvang bij me binnenkwam:

'When I was a boy and I would see scary things in the news, my mother would say to me, 'Look for the helpers. You will always find people who are helping.'' (Fred Rogers).

De mensen die helpen; zij bewijzen dat de zon altijd wint van de nacht en dat licht altijd de duisternis verandert. Dit is in mijn ogen de clue van waarom we op aarde zijn: ‘voor elkaar en ondanks alles’. Ik denk dat mijn leven daar zelfs een bewijs van is…

Weten dat er helpers zijn, dat je niet alleen bent, dat verandert de wereld.

Ik herinner me nog goed, op een bepaalde dag voor mijn eerste transplantatie, toen ik aan de kapbeademing lag en ik definitief en volledig respiratoir insufficiënt dreigde te raken. Mijn CF-dokter kwam naast mijn bedje zitten om te bespreken wat er zou gebeuren als ik invasief beademd moest worden en welke gevaren er aan vast hingen. Hij bereidde mij voor op, zeg maar gerust, het allerergste; misschien zou beademing niet lukken en dan zou ik overlijden.
Ik weet nog goed hoe ik op dat bed zat: compleet uitgeput van het (niet kunnen) ademen en bij elke ademteug een stukje verder van het leven verwijderd.
En toch, in al die moeilijkheid, in al dat verdriet, voelde ik me niet alleen.
Ik had de dag ervoor van mijn beste vriendinnen een zogenaamd ‘doosje geluk’ gekregen; allemaal spreuken, opgerold in een doosje, die je er met een pincet uit moest halen.

‘Ik wou dat het anders was, Djuna’, zei de longarts zachtjes.
Op dat moment vroeg ik hem een briefje uit het doosje te kiezen. Behendig en voorzichtig nam hij een papiertje en las: 'In the middle of every difficulty lies possibility' (Albert Einstein).
En dat was alles wat ik nodig had: de wetenschap dat ik niet alleen hoefde te strijden.

Later zijn er nog veel helpers geweest:
Van nachtverpleegkundigen die kopjes thee kwamen drinken om drie uur ’s nachts, tot voor mij totaal onbekende lezers van mijn blog die kaartjes stuurden.
Van die ene broeder die mijn IC-bed draaide zodat ik over de stad kon kijken tot, pasgeleden nog, mijn Transplantatielongarts die me tijdens de laatste ziekenhuisperiode verzekerde; ‘we fixen het wel Djuna, we fixen het wel’.
Van een docent op school die speciaal een lokaal reserveert zodat ik in alle rust mijn gemiste tentamen kan inhalen, tot mijn kleine zus die me helpt met een vertaling van een Engelse tekst omdat zij sinds ze een tijd lang in Engeland studeerde nu eenmaal de betere ‘Engelsman’ is van ons twee.
Om natuurlijk de allergrootste helpers niet te vergeten; mijn donoren, die mijn duisternis veranderden in een glinsterende zonnestraal.

Intussen probeer ik zelf ook een goede helper te zijn. Misschien niet op wereldniveau en ook niet zo zichtbaar dat het in de krant komt, maar toch; iemands dag een beetje lichter maken, dat kan ik wel.
Dat kan iedereen.

Samen kunnen we het bewijzen, daar waar Einstein me zo mee hielp op die moeilijke herfstdag een aantal jaar geleden:
‘In the middle of every difficulty lies possibility’.
Dus omarm vandaag de ander en beloof:
Je bent niet alleen…