Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Zingen met het raam open

Djuna MaesDjuna Maes, ontvanger van donorlongen

Toen de transplantatielongarts mij vertelde dat ik opnieuw nieuwe longen nodig had en mij vroeg of ik dat wilde, zei ik aanvankelijk: Nee. Hoe kon ik betekenis geven aan zo’n groot geschenk, hoe kon ik voor twee donoren betekenisvol leven? Overtuigende argumenten (‘anders ga je dood’) en letterlijk benauwende omstandigheden (klaplong, kunstmatige beademing) leidden ertoe dat ik instemde.

Toen de transplantatielongarts mij vertelde dat ik opnieuw nieuwe longen nodig had en mij vroeg of ik dat wilde, zei ik aanvankelijk: Nee. Hoe kon ik betekenis geven aan zo’n groot geschenk, hoe kon ik voor twee donoren betekenisvol leven? Overtuigende argumenten (‘anders ga je dood’) en letterlijk benauwende omstandigheden (klaplong, kunstmatige beademing) leidden ertoe dat ik instemde.

Want ik was nog niet klaar met leven. Integendeel.
Ik had nog zoveel dromen.
Ik wilde naar Italië om een echte cappuccino te drinken. Ik wilde een verschil maken, wereldvrede stichten…

Kort geleden werd ik gevraagd om te spreken bij een unieke bijeenkomst: TEDxYouth in Delft. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken; ik denk niet dat er een mooiere manier is om mijn eerbetoon te uiten aan de donor, dan via een TEDTalk. Een monument voor mij aan de donor.

En dinsdag 20 november was het zover:
De dag van TEDx Delft.
En het was, alsof alles… samenkwam.

Samen met de aanwezige sprekers en toehoorders werd ik meegenomen door de magie van TED. Alle verhalen leken je te dragen, leken speciaal voor ons.

Zoals:
De jongen die als jongste persoon ooit, de ruimte ingaat.
De jongen tegen wie vroeger werd gezegd dat hij het nooit verder zou schoppen dan timmerman en nu een succesvol ondernemer is....

Prachtige verhalen.

Mijn verhaal was in dat opzicht heel anders.
Ik vertelde over mijn 'Aftertransplantlijst', over kleine dromen zoals zingen met het raam open.
Ik heb geen wereldrecords om over te vertellen...
Gewoon het verhaal van de Donorheld en ik.

Hoe mijn dromen zijn vervuld.

Ik vroeg de zaal eens diep in te ademen...
en je kon het voelen.
Dat gevoel dat de wereld even stopt.
Dat iedereen hetzelfde denkt.
Dat iedereen ineens een superheld is die zijn leven ongelofelijk spectaculair gaat vormgeven.
Dat we allemaal superhelden zijn, waarbij tijd het enige obstakel is dat nog in de weg staat tussen je droom en de verwezenlijking ervan.

Deze talk was voor jou, lieve Donor.
Jij gaf mij alles:
Zingen met het raam open,
De cappuccino in Italie,

Elke ochtend sta ik op en neem ik een heerlijke teug lucht, met jouw longen.
En dan weet ik:
Alles is mogelijk.

Jij gaf mij ALLES:
Lucht,
Mogelijkheden,
Kracht.

Zaken die trouwens goed van pas zullen komen bij het verwezenlijken van dat laatste doel: wereldvrede stichten.

Gelukkig heb ik nog tijd…


'It's the regular days,
The ones that start out normal.
The day you commit to something or someone.
The day you meet your soulmate.
The day you realize there's not enough time
Because you want to live for ever.

Those are the days that end up being the biggest'.
(Uit: Grey’s Anatomy)