Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Innerlijke emotiestrijd bij de ontvanger

Gerben van den Bosch, maatschappelijk werker

Een levende donornier krijgen van een naaste brengt voor de ontvanger vooral veel positieve gevoelens met zich mee. Dankbaarheid is dan een terugkerend thema. Dankbaar voor het aanbod, dankbaar voor een nieuwe kans en dankbaar voor een andere kwaliteit van leven. Blijdschap is daarbij het overheersende gevoel, bij de ontvanger en bij de levende donor.

Onlangs sprak ik een ontvanger die een half jaar na transplantatie hele andere gevoelens had. Zij gaf aan dat zij nog steeds erg vermoeid was. Ze moest haar energie goed verdelen en kon nog steeds niet haar dagelijkse activiteiten goed oppakken. In de tuin moest haar man het werk afmaken. 

Ook haar werk als secretaresse kon ze nog niet oppakken, terwijl ze eigenlijk verwacht had binnen een half jaar weer volledig terug te zijn. Na een lange wandeling moest ze eerst bijkomen voordat ze iets anders kon gaan doen. 

Ze bleef benoemen dat zij een gelukkig mens was, want haar broer had haar een nier gegeven. Een nieuwe kans, een nieuw begin, maar onder deze woorden ging een emotiestrijd schuil.

Bij het doorpraten hierover, gaf ze aan dat ze eigenlijk niet aan haar broer durfde te zeggen dat het nog niet zo goed ging. Als zij hem sprak, benoemde ze dat ze niet hoefde te dialyseren en dat ze zijn gift zo enorm waardeerde. Ze gaf een veel te rooskleurig beeld van de werkelijkheid. Ze vertelde hem niet dat ze baalde van de vermoeidheidsklachten waar ze zo’n last van had.

Thuis bij haar echtgenoot sprak ze soms wel over deze negatieve gevoelens, werd ze verdrietig en soms zelfs boos. Het ervaren van deze gevoelens was al niet prettig, maar daar kwam nog eens bij dat ze zich ook hiervoor schaamde: ‘Ik moet toch blij zijn dat ik niet hoef te dialyseren’. 

In haar ogen mocht ze niet verdrietig of boos zijn, want ze moest toch dankbaar zijn. Het klonk als een strijd in haarzelf. Vervelende emoties mochten niet, blijdschap moest overheersen.

Schaamte om het voelen van bepaalde emoties komt vaker voor bij ontvangers, ook bij het ontvangen van een nier van een overleden donor. Het is alsof de ontvanger niet mag voelen wat hij voelt. Een innerlijke emotiestrijd. 

We spraken over het naast elkaar bestaan van allerlei gevoelens. Blijdschap en boosheid mogen naast elkaar bestaan. Het leven is vaak zo ingewikkeld dat dit geen vreemd verschijnsel is. Dit hielp haar om haar gemengde gevoelens te accepteren. Teleurstelling, blijdschap, verdriet, frustratie, het mag naast elkaar bestaan zonder dat er strijd hoeft te zijn.

Door dit te accepteren kon zij er beter mee overweg gaan en kon zij uiteindelijk ook het gesprek met haar broer aangaan. Opgelucht vertelde ze in ons laatste begeleidingsgesprek dat het benoemen van de verschillende emoties de band met haar broer beter had gemaakt. Ze kon nu eerlijk naar hem zijn en merkte dat de band alleen maar hechter was geworden.