Ga naar de inhoud

registreer je direct donorregister.nl

Emma Davids, ontvanger van een donorhart

‘Je herboren voelen is heel bijzonder’

Emma Davids, ontvanger van een donorhart, in haar kamer
Emma Davids, ontvanger van een donorhart, in haar kamer

Ze fietst en sport, ze gaat hele dagen naar school en ze kan weer traplopen. Emma Davids (14) kreeg in de zomer van 2013 een donorhart en daarmee een ander leven. Omdat ze daar zo blij mee is, vertelt ze haar verhaal.

‘Drie weken na de transplantatie was ik weer thuis. De volgende dag ben ik meteen op de fiets naar de tennisclub gegaan. En daarna ben ik direct door gegaan naar een vriendin waar ik heel lang niet was geweest omdat ik de trappen naar haar flat niet meer op kon. Het enige jammere van mijn nieuwe hart is dat ik nu op een gewone fiets naar school moet vanwege de beweging, en niet meer op de elektrische fiets mag. Die ging zo lekker hard.’

‘Na het douchen moest ik naar bed’

Emma Davids uit Soest werd geboren met een afwijking aan haar hartkleppen, waardoor het bloed terugstroomde naar het hart. ‘In 2010 ben ik daaraan geopereerd,’ zegt Emma, ‘maar dat hielp niet.’ Er volgde nog een operatie met weinig resultaat. In 2012 kreeg ze daarbovenop een herseninfarct, waar ze wonderlijk snel van herstelde. Maar na een wintersportvakantie ging het mis.

‘Sindsdien holde ik achteruit. Het was ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ik kon maar twee uur per dag naar school en moest met de auto gebracht en gehaald worden. Na het douchen moest ik een uur naar bed. Ik voelde me niet zozeer ziek, maar had totaal geen energie.’

‘Om 5 uur ’s ochtends werd ik gebeld’

Toen het echt slecht ging, kwam ze op de wachtlijst voor een donorhart. ‘Al na een maand werd ik ’s ochtends om 5 uur gebeld dat er een hart was. Ik dacht: dat meen je niet! Een paar minuten later ging opnieuw de telefoon: het kon niet doorgaan. Dat was heel raar. Diezelfde avond om 8 uur werd ik weer gebeld, toen ging het wél door.'

'Ik had geluk dat ik als kind ook het hart van een jongvolwassene kon krijgen en dat ik een veelvoorkomende bloedgroep heb, anders had ik waarschijnlijk langer moeten wachten.’

‘Ik doe mee met gymmen’

Na de transplantatie ging ze als een speer vooruit. ‘Ik had me nog nooit zó goed gevoeld. Meteen de eerste dagen na de operatie had ik al ontzettend veel energie. Eenmaal thuis kon ik heel snel dingen die ik daarvoor niet kon. Nu doe ik mee met gymmen en kan ik de hele dag naar school. Ik zit in 3 gymnasium en het gaat prima.’

‘Ik wil mensen bewust maken van orgaandonatie’

Aan de donor denkt Emma liever niet, ze is vooral bezig met leven. ‘Over een tijdje, als ik daaraan toe ben, wil ik misschien een brief schrijven aan de nabestaanden.’ Ze heeft wel haar verhaal verteld in het Jeugdjournaal en in het tijdschrift Hoe overleef ik. Niet omdat ze dat zo graag doet, want ze houdt niet zo van aandacht, maar om een andere reden: ‘Ik wil mensen bewust maken van orgaandonatie. Dat vind ik belangrijk. Ik had me nooit kunnen voorstellen hoe het is om je herboren te voelen, maar dat is heel bijzonder en dat gun ik anderen ook.’