Ga naar de inhoud

registreer je oporgaandonatie.nu

Daniël en Jeroen den Outer, nabestaanden

‘We wilden ma's laatste wens respecteren dus voor ons was het simpel’

Daniël en Jeroen den Outer
Daniël en Jeroen den Outer in het café

Toen Daniël en Jeroen den Outer in het ziekenhuis een familiekamer toegewezen kregen, wisten ze dat het goed mis was met hun moeder Marja. Kort daarna bleek dat ze een hersenbloeding had gehad en niet meer zou herstellen. Ze doneerde organen en weefsels. Daar zijn de broers erg blij mee.

‘Mijn moeder was in Brabant in haar caravan,’ vertelt Jeroen den Outer uit Dinteloord. ‘Ze had hoofdpijn, ze zou even gaan liggen. Een vriendin vond haar later in een onnatuurlijke houding op de bank. Ze belde meteen de ambulance, die mijn moeder naar het ziekenhuis in Tilburg bracht, en daarna belde ze ons.’ 

‘Ik wist meteen hoe laat het was’

Een halfuur later arriveerde Jeroen in het ziekenhuis. ‘Ik werd meteen apart genomen. Toen wist ik al hoe laat het was. Ze had een slagaderlijke hersenbloeding gehad, bleek later.’ 

Jeroens oudere broer Daniël kwam uit Rotterdam, twee uur rijden in de spits. ‘Ik werd steeds op de hoogte gehouden, dat deden ze heel goed. Ik hoopte dat het mee zou vallen, maar mijn opa en mijn oom zijn aan hetzelfde overleden, dus ik hield met alles rekening.’

‘We zijn ontzettend goed opgevangen’

Jeroen, Daniël en hun vrouwen kwamen na elkaar aan. ‘Elke keer legden de artsen alles in detail uit, geweldig,’ zegt Daniël. ‘We zijn ontzettend goed opgevangen.’ Ze hoorden dat het heel ernstig was. Hun moeder werd nog geopereerd, maar de volgende ochtend bleek verder behandelen zinloos.

‘We hadden het nooit over orgaandonatie gehad’

Tijdens het wachten bekeken de broers de spulletjes in hun moeders tas. ‘Tot onze verrassing vonden we in haar portemonnee een donorcodicil, een rood kaartje dat ze in 1992 met pen had ingevuld,’ zegt Jeroen. ‘Ik herinner me niet dat we het ooit over orgaandonatie hebben gehad.’

Daniël vertelt: ‘We zijn realistisch opgevoed en we wilden ma’s laatste wens respecteren, dus voor ons was het simpel: dat doen we.’

‘Ze is daarover gaan nadenken door mijn vader’

Jeroen vervolgt: ‘Toen mijn vader 45 was, leed hij aan hartfalen. Hij had een sporthart en had een harttransplantatie nodig, maar dat kon niet omdat hij suikerziekte had en bloedverdunners gebruikte. Mijn moeder is daarom over orgaandonatie gaan nadenken en heeft toen dat kaartje in haar portemonnee gestopt.’

‘We zeiden: neem alles wat je kunt gebruiken’ 

‘We hadden nooit over donatie nagedacht, wisten bijvoorbeeld niet of opbaren wel kon, maar het werd allemaal duidelijk uitgelegd,’ zegt Jeroen. Daniël knikt. ‘We zeiden: neem alles wat je kunt gebruiken. Het was wel apart, net alsof het gaat over auto-onderdelen. Maar mijn moeder heeft altijd anderen geholpen, dus we dachten dat zij erachter zou staan.’

‘We wilden ook haar weefsels doneren’

De transplantatiecoördinator was intussen gearriveerd en besprak alles met hen, vertelt Daniël. ‘Wij wilden ook haar weefsels doneren en hij legde precies uit hoe dat ging, bijvoorbeeld met de ogen. En we wilden haar huid doneren, omdat daar veel kinderen met brandwonden mee geholpen worden. Dat zou ze zeker hebben gewild. Het was veel informatie en we waren moe van de lange werkdag en alle emoties, maar dit gaf ons energie. We beseften: als die vriendin later bij de caravan was gaan kijken, had dit niet meer gekund.’

‘Mijn moeder heeft mensen heel blij gemaakt’

Hun moeder Marja heeft haar nieren, lever en huid gedoneerd, vertelt Daniël. ‘Ze was 68 en gezond, en op die leeftijd is donatie nog heel goed mogelijk. Het is mooi dat ze anderen met haar onderdeeltjes heeft geholpen. En het hielp ons bij ons verdriet dat ergens anders mensen heel blij waren. En dat een deel van mijn moeder verder leeft. Een wonder eigenlijk.’

‘Die bedankbrief heeft me enorm geholpen’

Ook Jeroen heeft er veel steun van gehad. Hij laat een bedankbrief zien van een ontvanger van een van zijn moeders organen. ‘Deze brief heeft me enorm geholpen. Hij is van een man die anders het einde van het jaar niet had gehaald. Zo’n mooie brief, die sloeg echt even in. Tof dat mijn moeder iets voor hem heeft kunnen betekenen.’

‘Ik heb het totaal anders ervaren’

De broers vinden de angsten van veel mensen over orgaandonatie ongegrond. Daniël: ‘Bijvoorbeeld het idee dat ze je eerder dood laten gaan. Onzin! Ze doen alles om je te redden. Als dat absoluut niet meer lukt, doen ze ontzettend veel tests. Er wordt in de media soms een negatief beeld neergezet, maar ik heb het totaal anders ervaren.’ Jeroen beaamt dat. ‘Het is de angst voor het onbekende. Voor ons was het geruststellend dat alles zo goed werd uitgelegd.’