‘Er zit van alles tussen ja en nee'

11 juni 2020

Helemaal overtuigd ja zeggen kan Handan van der Meulen-Kılıç uit Veghel niet. Maar nee zeggen vindt ze ook niet juist. Onlangs ontdekte ze dat ook alleen weefsels doneren mogelijk is. Of dat je kunt kiezen welke organen je wilt doneren. Zo wordt een keuze maken iets makkelijker, zegt ze. ‘Veel mensen weten dat niet.’

Handan doet modellenwerk met haar dochters
Handan doet modellenwerk met haar dochters

Handan is getrouwd en heeft twee dochters, een van 6 en een van 2. Af en toe werkt ze als model. ‘Ontzettend leuk vind ik dat, zeker samen met de kinderen. Ik doe al modellenwerk sinds mijn jeugd en nog steeds word ik regelmatig gevraagd. Nu doe ik leuke opdrachten als het uitkomt.’ Ook studeerde ze communicatie, en momenteel heeft ze een baan als projectleider bij een bibliotheek. ‘Daar heb ik een voorbeeldfunctie, want we informeren bezoekers over donorregistratie. Daarom voel ik de verantwoordelijkheid om me er meer in te verdiepen.’

‘Misschien zullen mensen hun registratie niet veranderen’

Ze heeft begrip voor de nieuwe donorwet. ‘Veel mensen hebben nooit de moeite genomen om zich met ja te registreren. Wie voor de invoering van de nieuwe wet nee wilde zeggen, moest een extra stap zetten. Met de nieuwe wet kom je automatisch met geen bezwaar in het register. Misschien gaan mensen dat niet veranderen, omdat het ze niet uitmaakt. En anderen moeten er juist over gaan nadenken. Dat vind ik een goede zaak.’

‘Ik wil een bewuste keuze maken’

‘Zelf twijfel ik nog,’ zegt Handan. ‘Voor mijn kinderen zou ik het wel willen doen. Als een van mijn dochters een orgaan nodig heeft, zou ik het fijn vinden als dat er zou zijn. Maar het is dubbel als ik zelf nee zeg, dat recht heb ik niet. Dan zou ik niet zaaien, maar wel oogsten. Wel wil ik nog meer zekerheid en vertrouwen krijgen, want dat heb ik minder na een nare ervaring in het ziekenhuis. Dat maakt het voor mij lastiger. Toch wil ik een bewuste keuze maken, en dat is iets anders dan met de nieuwe donorwet gewoon maar geen bezwaar laten staan.’

‘In de islam telt mensenlevens redden zwaarder’

Handan is gelovig moslima, maar dat speelt in haar twijfels geen rol, zegt ze. ‘Volgens de islam hoor je eigenlijk de grond in te gaan met alles wat je hebt, je mag het lichaam niet verminken. Maar als je een mensenleven kunt redden, moet je dat doen. Dat is dan je laatste goede daad, dus dat telt zwaarder. Geven zonder te nemen hoort bij de islam en helpen zit in mijn natuur.’

‘Veel mensen weten er te weinig van’

Veel mensen hebben een naar beeld bij donatie, merkt Handan. ‘Ze denken dat je lichaam leeg geroofd wordt, omdat alles wel bruikbaar kan zijn. Dat er een lege zak huid overblijft. Maar wat gebeurt er precies als je ja invult, wat blijft er dan nog van je over? Wat zijn de gevolgen van donatie als nabestaanden afscheid willen nemen? Veel mensen weten daar te weinig van, ik wist dat ook niet. Daardoor kun je eigenlijk geen goede keuze maken.’

‘Je kunt ook alleen weefsel afstaan’

Kort geleden ontdekte Handan dat er stappen zitten tussen ja en nee. ‘Je kunt bijvoorbeeld organen uitsluiten voor donatie. En je kunt ook alleen weefsel afstaan. Dat lijkt mij veel gemakkelijker. Bij een schaafwond raak je bijvoorbeeld ook huid kwijt, en ik denk dat huidweefsel afnemen net zoiets zal zijn. Je wordt ook niet helemáál ontdaan van je schil. Met huid kun je mensen met brandwonden heel goed helpen. O, dat is zó pijnlijk… Ja, huid doneren vind ik toch anders dan het binnenste van je binnenste. Maar ik ben er nog niet uit.’