‘Ik ben al die mensen nog steeds dankbaar’

22 juli 2019

Henny Moerkerk kreeg 34 jaar geleden een donorlever. ‘Toen ik in Groningen aankwam, stond het hele team al te wachten. Ik had niet eens tijd om zenuwachtig te zijn.’

Wat was er met uw eigen lever aan de hand?

‘Op vakantie in Italië ben ik in aanraking gekomen met een kind dat rode hond had. In een plaatselijk ziekenhuis hebben ze me toen preventief een injectie gegeven. Waarschijnlijk met een besmette naald. In de jaren daarna kreeg ik allerlei klachten: pijn in mijn zij en pijn vanuit mijn borst en schouder.' 

'Uiteindelijk bleek dat ik een leverontsteking had. Mijn lever was aan het verschrompelen en niet meer te redden. Na uitgebreid onderzoek om te zien of mijn lichaam sterk genoeg was, kreeg ik groen licht voor een levertransplantatie.’

Henny Moerkerk, ontvanger donorlever
Henny Moerkerk, ontvanger donorlever

Dat kon toen nog alleen in Groningen

‘Inderdaad. Twee jaar lang ging ik om de maand met de taxi van Noordwijk naar Groningen om mijn conditie te laten controleren, wachtend tot er een geschikte donorlever werd gevonden. Mobiele telefoons had je nog niet, daarom droeg ik constant een pieper bij me van het ziekenhuis.'

'Als die code 33 liet zien, moest ik meteen bellen want dan hadden ze een donor. En laat die pieper nou net afgaan toen ik in de taxi onderweg was naar Groningen! Ik kon ze dus niet meteen bellen, maar toen ik aankwam, stond het hele team al ongeduldig te wachten. Meteen de operatiekamer in! Ik had niet eens tijd om zenuwachtig te worden.’

Dat was in 1985…

‘Klopt, in het voorjaar. In dat jaar kregen nog dertien andere mensen een donorlever. Die zijn allemaal vrij kort daarna overleden. Vijfentwintig jaar na de transplantatie, in 2010, kreeg ik een brief van professor Slooff, de chirurg die mij had geopereerd. Hij vond het fantastisch dat ik nog steeds gezond was. Hij schreef: “Levertransplantaties waren in die tijd nog heel bijzonder. We hadden maar liefst veertig mensen op de been voor de operatie, van vrijwilligers tot professionals. Iedereen deed het met grote inzet en veel plezier.” Ik ben al die mensen nog steeds dankbaar.’

En hoe gaat het nu met u?

‘Ik ben nu 74. Natuurlijk slik ik nog steeds heel veel medicijnen om te zorgen dat mijn lichaam de lever niet afstoot. En die medicijnen hebben ook de nodige bijwerkingen. Dus af en toe moet ik weer met spoed naar het ziekenhuis. Maar ik leef al 34 jaar met deze getransplanteerde lever. Dus je hoort mij niet klagen. Ik ga gewoon door.’
 

hennny