‘Ik geloof in de natuurlijke processen van leven en dood’

27 augustus 2019

Oorspronkelijk komt Shruti Madhusudhan (35) uit India, maar sinds een jaar woont ze in Noord-Brabant. Op orgaan- en weefseldonatie heeft ze een bijzondere, niet-westerse kijk.

‘In India heb ik lang in het toerisme gewerkt. In mijn vrije tijd gaf ik Thaise yoga-massagetherapie, en in Nederland heb ik daar mijn beroep van gemaakt. Na een tijd op en neer reizen tussen India en Nederland woon ik nu hier met mijn Nederlandse partner en 5-jarige dochter.’

‘Ik vraag me af of organen nog wel bruikbaar zijn’

‘Dat orgaandonatie bestond wist ik, maar het is in India nog niet gebruikelijk. Pas de laatste tijd lees je er meer over. Het is nooit in me opgekomen om me als donor te registreren. Naar mijn idee gebruiken en misbruiken we onze organen zodanig dat ik me afvraag hoe die na de dood nog nuttig kunnen zijn voor iemand anders.’

‘Ik vind het goed om op een natuurlijke manier te sterven’

‘Vroeger bestonden de technologie en de medische zorg om te kunnen doneren niet, maar nu willen mensen in westerse landen het leven zo lang mogelijk rekken. Dat past ook wel bij dit land waar euthanasie toegestaan is. In Aziatische landen worden leven en de dood meer gezien als natuurlijke processen. Ik vind het wel goed om op een natuurlijke manier te sterven, ook als organen het lichaam niet genoeg meer ondersteunen. Zelf zou ik geen donororgaan willen. Ik zou ook geen extreme behandelingen willen als ik ziek zou worden.’

Shruti Madhusudhan geeft yoga-massagetherapie
Shruti Madhusudhan geeft yoga-massagetherapie

‘Ik wil wel weten of de familie het nog kan tegenhouden’

‘Nu ik inwoner van Nederland ben, gaat de nieuwe donorwet in 2020 ook voor mij gelden. Dus ik word automatisch donor, tenzij ik zelf anders aangeef in het Donorregister. Net als in Scandinavische landen en België. Ik denk er nog over na of ik donor wil worden. Als ik ja zou invullen, zou ik graag willen weten of de familie dit dan toch nog kan tegenhouden als die het niet zou willen.’