Yvette Hoogerwerf, adviseur corporate communicatie:

Van woordvoering tot brochuretekst

7 januari 2020

Het ene moment praat ze met EenVandaag, het volgende moment schrijft ze een informatiefolder over donatie bij leven. Adviseur corporate communicatie Yvette Hoogerwerf is van alle markten thuis. Eén ding typeert haar werk: snel schakelen.

‘Mijn werkdagen staan bol van de afwisseling. Ik moet van veel zaken iets afweten en ben met allerlei dingen tegelijk bezig. Een voorbeeld. EenVandaag wilde iets uitzenden over het herkennen van mogelijke donoren op de spoedeisende hulp. Ze hadden binnen 24 uur allerlei gegevens nodig, plus beeldmateriaal, waarvoor ik 6 mensen om toestemming moest vragen. Daarvan waren er een paar op vakantie. Op zo’n moment moet ik alles uit mijn handen laten vallen, want als een van de woordvoerders voor de NTS onderhoud ik de contacten met de media.’

‘Ik ondersteun ziekenhuizen bij hun perscommunicatie’

‘Ziekenhuizen ondersteun ik bij hun communicatie met de pers. Er is bijvoorbeeld een nieuwe procedure voor donatie nadat de bloedcirculatie is gestopt, kortweg DCD. Voorheen kon het hart dan niet gedoneerd worden, maar dankzij een nieuwe techniek kan dat nu wel. Datzelfde geldt voor de transplantatie van handen en armen. Voor deze procedures stel ik woordvoerderslijnen op en stem ik met de verantwoordelijke ziekenhuizen de communicatie naar de pers af. Ook breng ik VWS op de hoogte van alle lopende mediazaken en -plannen.’

Yvette Hoogerwerf is adviseur corporate communicatie
Yvette Hoogerwerf is adviseur corporate communicatie

‘Brochures met goede informatie zijn belangrijk’

‘Goede informatie is belangrijk. Maar eerst moet duidelijk zijn welk doel een middel dient en aan wie we wat willen communiceren. Dat brengen we in kaart door gesprekken met beleidsmedewerkers, artsen en patiënten en patiëntenverenigingen. Daarna ontwikkelen we materiaal. We maken bijvoorbeeld een aparte brochure voor nierpatiënten over de wachtlijst. Mensen met bloedgroep O wachten veel langer op een nier dan het gemiddelde van 2,5 jaar. Dat moeten mensen met die bloedgroep echt weten, want dat maakt het dringender om zelf een donor te zoeken. Een ander voorbeeld is doneren na euthanasie. Veel artsen weten nog niet dat dat kan en er is een aangepaste richtlijn voor. Hierover komt een informatiefolder voor huisartsen en beroepsverenigingen. Samen met de afdeling maak ik een plan om zo veel mogelijk artsen te bereiken.’

‘Na een goed voorbereid familiegesprek zeggen meer nabestaanden ja’

‘Ook werk ik mee aan het advies “Toekomstbestendige organisatie van donatie”. Dat is bedoeld voor een beter verloop van de donatiegesprekken met nabestaanden van iemand die donor kan zijn. De vraag is: wie moet het gesprek voeren en hoe stel je de donatievraag? Veel nabestaanden zeggen nu nee tegen donatie als hun familielid zelf geen keuze in het Donorregister heeft vastgelegd. Die mensen zouden misschien ja zeggen als het gesprek met hen beter was verlopen of op een geschikter moment was gevoerd.’

‘Het helpt dat ik verpleegkundige ben geweest’

‘Ik heb een medische achtergrond, ik ben verpleegkundige geweest. Later heb ik als woordvoerder gewerkt bij Amnesty International en als communicatieadviseur in de cultuursector. Maar ik wilde graag terug naar de zorg en daarom ben ik 2 jaar geleden bij de NTS komen werken. Het heeft wel een halfjaar geduurd voordat ik alles onder de knie had. We werken bijvoorbeeld met veel afkortingen. Die heb ik allemaal in mijn hoofd gestampt. En je moet zelf alle procedures precies kennen als je medische professionals op de hoogte wilt brengen van veranderingen. Verder moet je de actualiteit volgen, zoals rond de nieuwe donorwet, want daarover geeft de NTS ook informatie.’

‘Bij de NTS is geen dag hetzelfde’

‘Naast alles wat ik al noemde, ondersteun ik ook de publiekscommunicatie. Ik kijk bijvoorbeeld mee naar de informatie over donor worden. Mensen willen van alles weten, zoals wat het voor de familie betekent als ze doneren en wat hersendood precies is. De informatie daarover moet transparant en helder zijn. Als onderdeel van de publiekscommunicatie valt donatie bij leven onder mijn verantwoordelijkheid. We maken onder andere brochures over dit onderwerp en daarover heb ik ook contact met patiënten. Nee, geen dag is hetzelfde. Dat maakt het zo spannend.’